[SF TaoKacha] ยังไม่มีชื่อเรื่อง ยังแต่งไม่จบ แปะไว้ก่อน
posted on 26 Dec 2011 02:51 by owner-duck-คืนวันคริสต์มาส-
ผมกระชับเสื้อคลุมลายสกอตตัวบางเข้าหาร่างกายที่สั่นเบาๆ เดินฝ่าลมหนาวไปตามถนน ที่ผมไม่รู้จัก ..หนุ่มสาววัยรุ่นมากมายในชุดแฟชั่นฤดูหนาว ต่างเดินจับมือ โอบกาย เดินเคียงกันไปเป็นคู่ ร้านรวงสองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คน และนักท่องเที่ยว บรรยากาสของคริสต์มาส อบอวนไปตลอดย่านการค้า เพลงคริสต์มาส สีเขียวและแดง กระดิง ไฟประดับ ครอบครัว คู่รัก
..แต่ ณ เวลานี้ ..ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากเดินหาป้ายถนนคิมเบอร์รี่ ที่จะนำผมกลับสู่ที่พัก
ที่ที่ผมพอจะรู้ได้ว่าต้องทำอะไรต่อไป
.................................................................................................................
“ ชา ชา อาทิตย์หน้าว่างไม่มีงาน ชาจะไปไหนรึเปล่า”
“ ไม่รู้สิ ..ทำไมเหรอเต๋า ”
ผมนั่งจ้องรอยยิ้มมีเลศนัยตรงหน้าอย่างนึกสงสัย นึกสนุกอะไรอยู่กันนะที่ยิ้มแบบนั้น
“ เพื่อนเต๋าสมัยอยู่ออสกลับบ้านเค้าที่ฮองกง เลยชวนให้เต๋าไปหา ” รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้ของคนตรงหน้ายังคงส่งมาให้ผม ด้วยตาเป็นประกาย ...บอกเรื่องนี้ทำไมกันนะ ไม่เห็นจะเข้าใจ
ผมเอียงคอน้อยๆ เป็นเชิงส่งสัญญานถาม
“ ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิชา ” อ่อ ..จะชวนไปเที่ยว
ฮองกง ..หน้าไปเที่ยวเหรอ จะเหมือนสิงคโปร์ไหมนะ ไม่ได้อยากไปสักนิด
..แต่รอยยิ้ม กับสายตาคาดหวังนั้น ...
“ เดี๋ยวถามม๊าก่อน ”
..............................................................................................................
โอเคเอาเป็นว่าผมแพ้มันไปหนึ่งเก้า ..อีกแล้วสินะ
“ เต๋าขอแม่ชาให้แล้ว ไปนะ “
...แล้วจะให้ผมตอบอะไรได้หละ
“ แม่ฝากชาด้วยนะลูก ” ผมมองหน้าแม่ สลับกับมองหน้าเต๋า คือผมก็ยืนออยู่ตรงนี้ด้วยนะครับแม่ ไอ้เคนท์ก็ยืนอยู่ ฝากกันเป็นเด็กๆไปได้ ผมอายน้องมันนะ
“ ไม่ต้องห่วงครับแม่ จะดูไม่ให้ไปเดินหลงที่ไหนแน่นอนครับ ” รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้นั่นอีกแล้ว แม่อย่าหลงกลเชียวนะ
“ นี่แหนะ ”
“ โอ้ย เจ็บนะชา ” คนตรงหน้าบิดแขนไปมา ..เจ็บจริงรึเปล่านะ เมื่อกี้ก็.... ตีไปเต็มแรงอยู่
แล้วแม่จะหัวเราะคิกคักทำไม ..เข้าข้างกันเหลือเกิน
“ ไปเหอะ เดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี ” ผมตัดบท ก่อนจะเข้าไปสวมกอดแม่ จะไม่ได้เจอกันตั่งอาทิตย์หนึ่งคิดถึงแย่เลย
“ ไปแล้วนะครับพ่อต๋อย ” ผมยังไม่ทันจะยกมือไหว้ลาพ่อต๋อย พ่อก็ลากผมเข้าไปกอดเบาๆ
“ เที่ยวให้สนุกนะ ” ..รอยยิ้มของพ่อต๋อยอบอุ่นจังครับ ไม่เหมือนรอยยิ้มหน้าหมั่นไส้ของลูกชายพ่อเลย
……………………………………………………………………..
“ กลัวความสูง แต่ทำไมนั่งเครื่องบินได้ ” จะล้อกันหรือไงห๊ะ เอ๋อเอ๊ย ..แต่ไม่อยากต่อคำหรอก ยกนี้ผมยอมคุณ
“ ก็เวลาอยู่ในเครื่องบินมันไม่รู้สึกว่าสูงนี่ ”
เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เพียงแต่หยิบไอโฟนขึ้นมาผลักกันถ่ายรูปเล่นอย่างที่ทำกันประจำ
“ อัพรูปคู่หน่อยไหม ”
“ ยิ้มอะไรคชา เด๋วก็ได้เป็นข่าว ”
“ ก็เป็นอยู่แล้วนี่ ” ผมแกล้งแหย่ไอ้คงข้างๆไปงั้นแหละครับ ไม่กล้าอัพจริงๆหรอก
“ อาทิตย์นี้จะไม่เล่นทวิต หายตัวกันไปเลยดีไหมเต๋า ”
เต๋าหันมามองหน้าผม สายตายากจะเดาความหมาย มือหนาลูบหัวผมเบาๆ “ ก็ดี ”
ยังไงซะเครื่องบินก็คือยานพาหนะ และยานพาหนะกับคชามารวมกัน ก็เท่ากับหลับ
แล้วยิ่งบวกด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของคนข้างๆ ทำเอาผมชักจะง่วง จริงๆซะแล้ว
“ ต๋าว.. ชานอนนะ ” คงไม่ต้องรอคำตอบ รู้ว่ายังไงก็ต้องยอม ผมชอบนอนซบไหลคนข้างๆ
อ้อนงั้นเหรอ ..ไม่รู้สิ บางทีก็แค่รู้สึกสบายใจเท่านั้นเอง
ก่อนจะจมลงสู่ห่วงนิทรา สัมผัสอุ่นๆสุดท้ายที่มือ .. “ ชามือเย็นนะ หนาวเหรอ ” ผมได้ยินเสียงนั้นด้วยสติลางเลือน แต่สัมผัสอุ่นที่มือช่างชัดเจน ..คงจะเรียกว่าอ้อนแหละ ..ใช่ไหมนะ?
.......................................................................................................................
ได้แต่เจ็บใจว่า ทำไมผมต้องมาที่นี้ ทำไมต้องมาเดินหลงอยู่ในประเทศที่ไม่รู้จัก ไม่มีแม้แต่คนจะสนใจ ผมไม่ได้อยากมาที่นี้ด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะใครคนหนึ่งร้องขอให้ผมมาเป็นเพื่อนมัน
ผมยกมือปาดน้ำตาไล่ความพร่ามัวเพื่อมองป้ายถนน
edit @ 1 Jan 2012 02:52:29 by ประกาศ!! เป็ดหาย :: เป็ดคุณหละ หายด้วยรึเปล่า?
