เสื้อเต๋าคชา เราออกแบบเอง  collection แรก โดย duckitect studio 
 
concept ที่ออกแบบเสื้อ ฟค เต๋าคชาตัวนี้ออกมา
อย่างแรกเลยคือ เราไม่กล้าใส่เสื้อแฟนคลับที่เห็นแล้วรู้เลยว่าเป็นเสื้อแฟนคลับ 
เลยลองออกแบบมาหลาๆยอันให้ทุกๆคนช่วยกันโหวด และลายนี้ก็ได้รับเลือก
 
ก็หวังว่าเสื้อนี้จะเป็นเสื้อแฟนคลับสำหรับคนขี้อายที่อยากใส่เสื้อแฟนคลับแต่ไม่กล้า
หรือ เอาไว้ใส่ได้หลาๆยโอกาส นะคะ
 
 
 
 
 
เปิดจอง!! ตั่งแต่วันที่ 16 - 24 FEB 2012
สั่งจองได้ทาง.. 
email : bee3617@gmail.com
หรือกดสั่งจองได้ที่เว็บนี้เลยนะคะ
https://sites.google.com/site/duckitectshop/ 

ติดต่อสอบถามเพิ่มเติมได้ที่
Tel : 087-5108959
จะโทร / whatsapp / line / sms ได้หมดคะ
twitter : @owner_duck
 

เริ่มโอนเงินได้ตั่งแต่วันที่ 18 - 26 FEB 2012
+วันที่ 26 ปิดรอบจองเสื้อ สั่งทำตามจำนวนที่โอนเงินมาคะ 
+รอผลิตประมาณ 7-10 วัน
+รอจัดส่งอีก 2-5 วัน

ธนาคารกรุงเทพ
ชื่อบัญชี นางสาว อริญชยา วรเศรษฐสิน
เลขที่บัญชี 020-031466-4
สาขา ย่อยมหาวิทยาลัยรังสิต

*เมื่อโอนเสร็จแล้ว แจ้งโอนมาได้เลยนะคะ
จะโทรมา sms หรือ whatsapp ก็ได้คะ
แจ้งจำนวนเงินที่โอน และเวลาคะที่โอนคะ
 
 
ราคา 250 บาท 
ค่าจัดส่งแบบ EMS 40 บาท/ตัวคะ 
ถ้าสั่งสองตัวขึ้นไป ตัวต่อไปคิดค่าจัดส่ง 30 บาทคะ
เช่นสั่ง 1 ตัว 250+40 = 290
สั่ง 2 ตัว 250+250+40+30 = 570
สั่ง 3 ตัว 250+250+250+40+30+30 = 850

ในกรณีนัดรับของ ไม่ต้องเสียเงินค่าจัดส่งคะ
โอนมา 250 บาทเลยคะ
+นัดรับของกับเราได้ที่ ม.รังสิต ทุกวัน จันทร์ - ศุกร์ คะ
+นัดรับตามงานที่เต๋าคชาไป 
*โทรมาสอบถามหรือทวิตเตอร์มาถามได้คะ 
ว่าเราได้ไปหรือไม่ ถ้างานไหนเราไปก็จะหิ้วเสื้อไปให้คะ

edit @ 16 Feb 2012 15:58:56 by ประกาศ!! เป็ดหาย :: เป็ดคุณหละ หายด้วยรึเปล่า?

-คืนวันคริสต์มาส-

ผมกระชับเสื้อคลุมลายสกอตตัวบางเข้าหาร่างกายที่สั่นเบาๆ เดินฝ่าลมหนาวไปตามถนน ที่ผมไม่รู้จัก ..หนุ่มสาววัยรุ่นมากมายในชุดแฟชั่นฤดูหนาว ต่างเดินจับมือ โอบกาย เดินเคียงกันไปเป็นคู่  ร้านรวงสองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คน และนักท่องเที่ยว บรรยากาสของคริสต์มาส อบอวนไปตลอดย่านการค้า เพลงคริสต์มาส สีเขียวและแดง กระดิง ไฟประดับ ครอบครัว คู่รัก

..แต่ ณ เวลานี้ ..ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากเดินหาป้ายถนนคิมเบอร์รี่ ที่จะนำผมกลับสู่ที่พัก  

 

ที่ที่ผมพอจะรู้ได้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

 

.................................................................................................................

 

 

 “ ชา ชา อาทิตย์หน้าว่างไม่มีงาน ชาจะไปไหนรึเปล่า”

“ ไม่รู้สิ ..ทำไมเหรอเต๋า ”  

ผมนั่งจ้องรอยยิ้มมีเลศนัยตรงหน้าอย่างนึกสงสัย นึกสนุกอะไรอยู่กันนะที่ยิ้มแบบนั้น

“ เพื่อนเต๋าสมัยอยู่ออสกลับบ้านเค้าที่ฮองกง เลยชวนให้เต๋าไปหา ” รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้ของคนตรงหน้ายังคงส่งมาให้ผม ด้วยตาเป็นประกาย  ...บอกเรื่องนี้ทำไมกันนะ ไม่เห็นจะเข้าใจ

ผมเอียงคอน้อยๆ เป็นเชิงส่งสัญญานถาม

 

“ ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิชา ” อ่อ ..จะชวนไปเที่ยว  

ฮองกง ..หน้าไปเที่ยวเหรอ จะเหมือนสิงคโปร์ไหมนะ ไม่ได้อยากไปสักนิด

 

 ..แต่รอยยิ้ม กับสายตาคาดหวังนั้น ...

 

 

“ เดี๋ยวถามม๊าก่อน ”

 

 

..............................................................................................................

 

โอเคเอาเป็นว่าผมแพ้มันไปหนึ่งเก้า ..อีกแล้วสินะ

 

 “ เต๋าขอแม่ชาให้แล้ว ไปนะ “

...แล้วจะให้ผมตอบอะไรได้หละ

 

 

 

“ แม่ฝากชาด้วยนะลูก ” ผมมองหน้าแม่ สลับกับมองหน้าเต๋า คือผมก็ยืนออยู่ตรงนี้ด้วยนะครับแม่  ไอ้เคนท์ก็ยืนอยู่ ฝากกันเป็นเด็กๆไปได้ ผมอายน้องมันนะ

“ ไม่ต้องห่วงครับแม่ จะดูไม่ให้ไปเดินหลงที่ไหนแน่นอนครับ ” รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้นั่นอีกแล้ว แม่อย่าหลงกลเชียวนะ

“ นี่แหนะ ”

“ โอ้ย เจ็บนะชา ” คนตรงหน้าบิดแขนไปมา ..เจ็บจริงรึเปล่านะ เมื่อกี้ก็.... ตีไปเต็มแรงอยู่

แล้วแม่จะหัวเราะคิกคักทำไม ..เข้าข้างกันเหลือเกิน

 

“ ไปเหอะ เดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี ” ผมตัดบท ก่อนจะเข้าไปสวมกอดแม่ จะไม่ได้เจอกันตั่งอาทิตย์หนึ่งคิดถึงแย่เลย
“ ไปแล้วนะครับพ่อต๋อย ” ผมยังไม่ทันจะยกมือไหว้ลาพ่อต๋อย  พ่อก็ลากผมเข้าไปกอดเบาๆ

“ เที่ยวให้สนุกนะ ” ..รอยยิ้มของพ่อต๋อยอบอุ่นจังครับ ไม่เหมือนรอยยิ้มหน้าหมั่นไส้ของลูกชายพ่อเลย

 

……………………………………………………………………..

 

“ กลัวความสูง แต่ทำไมนั่งเครื่องบินได้ ” จะล้อกันหรือไงห๊ะ เอ๋อเอ๊ย ..แต่ไม่อยากต่อคำหรอก ยกนี้ผมยอมคุณ

“ ก็เวลาอยู่ในเครื่องบินมันไม่รู้สึกว่าสูงนี่ ”

 

เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เพียงแต่หยิบไอโฟนขึ้นมาผลักกันถ่ายรูปเล่นอย่างที่ทำกันประจำ

“ อัพรูปคู่หน่อยไหม ”

“ ยิ้มอะไรคชา เด๋วก็ได้เป็นข่าว ”

“ ก็เป็นอยู่แล้วนี่ ” ผมแกล้งแหย่ไอ้คงข้างๆไปงั้นแหละครับ ไม่กล้าอัพจริงๆหรอก 

“ อาทิตย์นี้จะไม่เล่นทวิต หายตัวกันไปเลยดีไหมเต๋า ”

เต๋าหันมามองหน้าผม สายตายากจะเดาความหมาย มือหนาลูบหัวผมเบาๆ   “ ก็ดี ”

 

ยังไงซะเครื่องบินก็คือยานพาหนะ และยานพาหนะกับคชามารวมกัน ก็เท่ากับหลับ

แล้วยิ่งบวกด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของคนข้างๆ ทำเอาผมชักจะง่วง จริงๆซะแล้ว

“ ต๋าว.. ชานอนนะ ” คงไม่ต้องรอคำตอบ รู้ว่ายังไงก็ต้องยอม ผมชอบนอนซบไหลคนข้างๆ 

อ้อนงั้นเหรอ ..ไม่รู้สิ บางทีก็แค่รู้สึกสบายใจเท่านั้นเอง

ก่อนจะจมลงสู่ห่วงนิทรา สัมผัสอุ่นๆสุดท้ายที่มือ .. “ ชามือเย็นนะ หนาวเหรอ ” ผมได้ยินเสียงนั้นด้วยสติลางเลือน แต่สัมผัสอุ่นที่มือช่างชัดเจน ..คงจะเรียกว่าอ้อนแหละ ..ใช่ไหมนะ?

 

.......................................................................................................................

 

 

 

ได้แต่เจ็บใจว่า ทำไมผมต้องมาที่นี้ ทำไมต้องมาเดินหลงอยู่ในประเทศที่ไม่รู้จัก ไม่มีแม้แต่คนจะสนใจ ผมไม่ได้อยากมาที่นี้ด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะใครคนหนึ่งร้องขอให้ผมมาเป็นเพื่อนมัน

ผมยกมือปาดน้ำตาไล่ความพร่ามัวเพื่อมองป้ายถนน  


edit @ 1 Jan 2012 02:52:29 by ประกาศ!! เป็ดหาย :: เป็ดคุณหละ หายด้วยรึเปล่า?

Duckitect Studio คือสถาปนิกแบบเป็ดๆ
ทำโน้นทำนี้ไปทั่วแต่ไม่ได้ดีสักอย่าง - -"
 
วันนี้เลยจะมาโปรโมท web ที่เราทำขึ้นมาสำหร